Zoals ik al dacht is het inderdaad – nu dat de lectures en seminaren begonnen zijn – drukker nu hier in Oxford. Deadlines, essays, en dan natuurlijk ook de nodige uurtjes luisteren naar doctoren en professoren. Het is allemaal heel erg interessant en zit hier qua onderwerp helemaal op de goede plek.

Heel iets anders: Ik wilde jullie even de kaartjes laten zien die ik tot nu toe thuis en hier ontvangen heb. Mooi hè? Met vlagen van heimwee zijn ze een grote steun!

… gisteren op straat een Engelse aan mij vroeg: “Do you know where Raymond Blanc‘s restaurant is??”

… ik blijkbaar een exotische achternaam heb, volgens Vlamingen? Een Vlaming zei bij de borrel van de Dutch Society in Oxford dat hij vond dat Nederlanders altijd zulke vreemde achternamen hebben: Stoel, Tafel… Boot.

… deze week heel ironisch is? Ik zit met mijn neus in de geschiedenis van de Franse Religie-oorlogen terwijl de priester preekt over the week of Christian Unity…

Dankzij mijn grote zus heb ik mijn kamer iets meer kunnen aankleden en iets persoonlijker kunnen maken. Het is nu echt “mijn” kamer. Ze heeft me hele leuke foto’s opgestuurd van iedereen in de familie.

Ik heb expres de foto’s klein en relatief onherkenbaar hier neergezet, aangezien ik niet weet of iedereen wel met zijn gezicht op internet wil staan. (Ik niet in ieder geval ) Jullie krijgen zo in ieder geval een beetje een idee.

Ik heb een huisgenoot die graag bakt. Dan krijg je dit:

Ik klaag niet! Ik heb het hier zo slecht nog niet…

Smoked Scottish salmon, capers and lemon

#

Chargrilled rump steak, tomato and onions

Roast vegetables dauphinnois potatoes

#

Chocolate torte

Vanavond ben ik naar het zogenoemde “Formal Hall” geweest. Ik stond buiten te wachten op mijn huisgenoot en kreeg het elke minuut benauwder. Iedere dame die aankwam op het college had zich mooi gekleed, elke dame droeg een jurkje of rokje, mooie nette schoentjes en mooi opgemaakt. Ik – met mijn usual semi-nette broek met gewoon een vest van de HEMA – was seriously underdressed. Ik wist wel dat je een beetje netjes moest, maar zo netjes?! Ik was bang dat ik niet naar binnen mocht! Maar gelukkig, niks van dat alles. Ik mocht naar binnen en heb een hele leuke avond gehad. Er zijn hier blijkbaar wel allemaal ongeschreven regels die je als nieuweling wordt geacht te kennen, maar niemand vertelt ze je. Ik heb maar gewoon heel goed opgelet, ging staan wanneer de rest ging staan, en ging eten wanneer de rest ging eten met het bestek dat zij ook gebruikte. Het eten was ontzettend goed. Voor maar 6,49 pond kon ik dat eigenlijk niet geloven, maar het was heerlijk. Hierboven zie je het menu.

Eerst studeren in de Radcliffe Camera, onderdeel van de Bodleian Library. Hier zitten de uitsparingen voor inktpotjes nog in de tafels.

Daarna een gesprek met mijn tutor, waar we fijne afspraken hebben gemaakt over mijn onderzoek de komende tijd hier. Gelukkig zaten we helemaal op één lijn, en dat is fijn, want dat betekent dat ik hier al een heleboel werk ga verzetten voor mijn scriptie die deze zomer af moet.

Na het gesprek even een boodschap gedaan, waarna ik naar een lecture ben geweest, van Professor Schofield. Het vond plaats in de “Examination Schools”, waar ik al van te voren voor gewaarschuwd was: Het zou een enorme massale lecture room zijn. Ik verwachtte grijze saaie muren, oncomfortabele plastic stoelen en saaie moderne architectuur. Maar nee hoor! Dit zag ik als ik om me heen keek:

Mijn weg vervolgde ik naar de Hall, waar ik een burger in a bun op had, met aardappelpartjes en groenten. Na het eten had ik een onverwacht gesprek met de priester van de kapel van het college. Hij herkende mijn gezicht van de dienst en we hebben een interessant gesprek gehad over … Atheisme, jaja!

Mijn laatste stop was de pub The Chequers. De Oxford Dutch Society gaf een borrel voor de Nederlanders die in Oxford studeren of hun PHD doen. Dat zijn er nog best veel. Was erg gezellig! Half twaalf was ik thuis, en ging ik gauw naar bed: Ik sta hier namelijk vroeg op, zodat ik het meeste uit mijn dag kan halen.

Dat zei onze scout (schoonmaakster) vanochtend met een bibberend stemmetje toen zij ons huis binnenkwam en ik juist op het punt stond te vertrekken. Gelijk had ze! Maar dat levert wel een mooi plaatje op. Hier zien jullie een stukje van de University Parks, op steenworp afstand van mijn huis:

En hier, als bewijs dat het echt koud is, bevroren condens op mijn raam. Het zijn nog net geen ijsbloemen!

Ik heb het even opgezocht, en vannacht wordt het in ieder geval -3. Valt eigenlijk nog wel mee…

Vanavond heb ik een dienst bijgewoond in de kapel van ons college, the Corpus Christi College Chapel. Ik ging er naartoe omdat een meisje dat ik tijdens het eten heb leren kennen er in het koor zingt. En wat heeft ze een mooie stem! Ze had een solo ergens, en ik viel bijna van mijn kerkbankje. Verder was het heel bijzonder om een keer een Anglicaanse dienst mee te maken en te zien hoe dat in zijn werk ging. Gelukkig keek niemand raar op dat ik niet op stond om mee te doen aan de eucharistie. De preek was tegen verwachting in eigenlijk wel leuk: er werd gesproken over nieuw begin; de Hilary Term is namelijk zojuist begonnen. De preker nam ook in zijn preek mee dat een nieuw begin spannend kan zijn, maar ook stress op kan roepen. Hoe toepasselijk!

Afgelopen vrijdag ging ik naar een feestje van de MCR (de Middle Common Room). Er was een thema: Piraten en Ninja’s. Ik was meegevraagd door een huisgenootje; zelf zou ik niet zo snel naar een ‘verkleedfeestje’ gaan, integendeel. Maar ja, ik dacht: Mensen leren kennen is altijd goed als je ergens nieuw bent… Dus ik ging naar het feestje. Om toch nog beslagen ten ijs te komen, en niet als enige niet verkleed te zijn, ging ik overdag nog even langs wat winkels. Natuurlijk werd ik snel chagrijnig, want ik houd niet van winkelen. Dat vertelde ik iemand op het feestje, als uitleg dat ik alleen een headband met wat veertjes had. Zijn reactie:

“You’re not allowed to say that as a woman!”
“Yes, I know… I’m a traitor.”

Er werd gelukkig hard om gelachen. Uiteindelijk waren er helemaal niet zoveel mensen verkleed, dus had mijn materialen ook al snel afgedaan. Mijn huisgenoot en ik zijn ook niet zo lang gebleven. Op een bepaald moment ging het licht uit en de muziek hard aan, dus toen konden we niet doen waar we voor gekomen waren: Mensen leren kennen. Zonder licht en met harde muziek gaat dat best lastig. Mijn huisgenoot heb ik erdoor alleen maar beter leren kennen: geluk bij een ongeluk dus! Toch was ik wel blij dat ik naar het feestje ben geweest, anders had ik mezelf echt een draai om mijn oren gegeven om het niet te proberen. En uiteindelijk: Ik heb wat nieuwe mensen leren kennen. Niet veel, but it’s a start!

Jullie hebben nu wel mijn kamer en huis gezien, maar overdag ben ik meestal ergens anders te vinden: In de bibliotheek van het Corpus Christi College, het college waar ik bij hoor. In de toekomst zal ik wel meer in de Bodleian Library te vinden zijn; die bibliotheek is veel groter. Aan deze bibliotheek vind ik het zo leuk dat hij zo kleinschalig is, dat heeft iets heel intiems.

En dit is mijn uitzicht, als ik naar buiten zit te turen, terwijl ik eigenlijk in mijn boeken moet kijken…